Diagnoza i terapia pedagogiczna

Diagnoza i terapia pedagogiczna

Proces terapii pedagogicznej poprzedzają wizyty konsultacyjne, których celem jest wykrycie sfer rozwoju dziecka wymagających stymulacji. Diagnoza deficytów pozwala na szybkie zaplanowanie procesu i określenie kierunku terapii.

Sfery, które podlegają ocenie, to:

  • zachowanie w trakcie badania (koncentracja uwagi, kontakt wzrokowy),
  • podążanie za poleceniami/rozumienie mowy, współpraca z terapeutą,
  • sfera ruchowa (sprawność manualna, lateralizacja),
  • orientacja (schemat ciała, nazywanie kierunków i stosunków przestrzennych, ciągi zautomatyzowane),
  • rysowanie i pisanie (poziom rozwoju rysunku, jakość kolorowania, chwyt pisarski, znajomość liter, technika pisania, sposób pisania/rysowania),
  • czytanie (znajomość liter, analiza i synteza wzrokowa),
  • technika i tempo czytania, rozumienie czytanego tekstu,
  • percepcja wzrokowa (analiza rysunków, różnicowanie figur geometrycznych i kolorów, układanie obrazka z części, spostrzeganie podobieństw i różnic na podstawie dwóch obrazków),
  • procesy myślowe (kojarzenie i pamięć),
  • zabawa własna,
  • naśladowanie,
  • wiadomości z wiedzy ogólnej.

W zależności od poziomu rozwoju dziecka i jego deficytów, terapia pedagogiczna odbywa się 1 – 2 razy w tygodniu. W trakcie terapii rozwijane są te sfery, które wymagają stymulacji. W celu osiągnięcia poziomu rozwoju zgodnego z normą dla danego wieku, wybierane są takie zadania, które jak najlepiej przygotują dziecko do rozpoczęcia edukacji przedszkolnej i szkolnej lub pomogą poradzić sobie z już istniejącymi trudnościami w uczeniu tj. dysleksją, dysgrafią, dysortografią, dyskalkulią. Głównym celem terapii pedagogicznej jest więc eliminowanie niepowodzeń szkolnych lub przedszkolnych oraz niedopuszczenie do ich pojawienia się.

Terapia pedagogiczna to:

  • rozwijanie u dziecka świadomości własnego ciała, świadomości przestrzeni i działania w niej (rozwijanie orientacji zmysłowej, przestrzennej i kierunkowej),
  • rozwijanie umiejętności imitacji (naśladowania),
  • rozwijanie zabawy samodzielnej,
  • usprawnianie funkcji motorycznych, głównie pracy rąk, m.in.: wypracowanie chwytu szczypcowego, kształtowanie umiejętności manipulowania przedmiotami, rozluźnianie mięśni, likwidowanie i zwalnianie napięć rąk, dłoni i palców, kształtowanie ruchów naprzemiennych rąk oraz wyrabianie koordynacji w pracy rąk,
  • wszelkie działania proaktywne, przygotowujące dziecko do nauki pisania lub poprawiające jego jakość – na pierwszy plan wysuwa się więc usprawnianie funkcji manualnych, tj. lepienie, stemplowanie, wydzieranie, wycinanie oraz umiejętności grafomotorycznych; w trakcie tych zadań terapeuta dba o prawidłowe wypracowanie i wykształcenie chwytu pisarskiego,
  • rozwijanie rysunku własnego,
  • edukacja matematyczna,
  • wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach uczniów,
  • ćwiczenie koordynacji wzrokowo – ruchowej, percepcji i pamięci wzrokowej, analizy i syntezy wzrokowej,
  • poprawa tempa uczenia się i zapamiętywania.