Diagnoza i terapia neuropsychologiczna

Diagnoza i terapia neuropsychologiczna

Diagnoza neuropsychologiczna służy identyfikacji i pomiarowi deficytów psychologicznych, wynikających na poziomie behawioralnym z uszkodzenia i/lub zaburzeń pracy mózgu. Jest to ocena ilościowa i jakościowa funkcji ruchowych, percepcyjnych, językowych, pamięciowych (czyli poznawczych), emocjonalnych i osobowościowych. Dzięki systemowemu ujęciu funkcji zaburzonych i niezaburzonych możliwe jest wnioskowanie o rodzaju dysfunkcji mózgowej.

Terapia

Proces terapii poprzedzają spotkania diagnostyczne. Pierwsze – wywiad z rodzicami – służy  ustaleniu wstępnej diagnozy i określeniu celów dalszej pracy. Kolejne spotkania (1-3) to diagnoza funkcjonalna dziecka stawiana przy użyciu odpowiednich narzędzi diagnostycznych. W zależności od rodzaju trudności dziecka, psycholog proponuje odpowiednią formę oddziaływań terapeutycznych, z którymi zostaje zapoznany rodzic. Sesje terapeutyczne odbywają się 2-4 razy w miesiącu. Celem terapii neuropsychologicznej jest stymulowanie funkcji poznawczych (uwagi, myślenia, pamięci, percepcji).

W zakresie sfery emocjonalno-motywacyjnej kształtowane jest poczucie tożsamości i własnej wartości. Ćwiczone są umiejętności społeczne, a szczególnie umiejętność nawiązywania i utrzymania prawidłowych relacji w grupie rówieśniczej. W zakresie sfery intelektualnej stymulowane są procesy poznawcze – czyli: pamięć, uwaga, myślenie, spostrzeganie. Podczas terapii psychologicznej stosowane są następujące metody:

  • rozmowa terapeutyczna
  • techniki behawioralne i poznawczo-behawioralne
  • techniki relaksacyjne
  • programy rozwijające i stymulujące procesy poznawcze (w tym także terapia neuropsychologiczna).